Vilja að vændiskaupendur séu nafngreindir og fái bréf heim

Meginveikleiki greinarinnar er algjör skortur á jafnvægi. Báðir viðmælendur, Drífa Snædal og Jenný Kristín Valberg, eru sammála um sömu aðgerðirnar og enginn rödd er látin hljóma á móti. Réttindagæslumenn, lögfræðingar, lögregla eða fulltrúar dómsmálaráðuneytisins fá ekki tækifæri til að svara, þrátt fyrir að tillögurnar snúi beint að grundvallarréttindum á borð við friðhelgi einkalífs og reglum um lokun réttarhaldna. Þegar fjallað er um svo viðkvæmt lagalegt og siðfræðilegt efni er ámælisvert að engin önnur sjónarhorn komi fram, einkum þegar greinin er sett fram sem frétt en ekki pistill eða viðtal. Tölulegar fullyrðingar eru að hluta studdar gögnum: nefnd eru tíu mansalsmál hjá Bjarkarhlíð og skipting brotaþola eftir uppruna og kyni, sem gefur lesendum eitthvað áþreifanlegt. Hins vegar er fullyrðingin um „200 þúsund króna" sekt ekki tilvísað til ákveðins úrskurðar eða opinberrar heimildar, og orðalagið „talið er" um fjölda kvenna í vændi sem leita aðstoðar er án heimildar. Tilvísunin til sænskrar lagabreytingar um bréfsendingu til kaupenda er áhugaverð en ónákvæm; ekki er vísað til hvaða lagabreytingu um er að ræða eða hvaða áhrif hún hafði samkvæmt rannsóknum. Fyrirsögnin endurspeglar einhliða kröfu viðmælenda frekar en gagnrýna fréttagreining, sem styrkir þá mynd að greinin sé frekar málsvörn en fréttaflutningur.