„Mamma, sjáðu, útlendingur!“ – Hvenær hættir maður að vera útlendingur?
Skoðanagrein innflytjanda sem hefur búið á Íslandi í tvo áratugi, um aðlögun og merkingu orðsins „útlendingur". Greinin er persónuleg hugleiðing sem reynir að halda jafnvægi milli sjónarmiða innflytjenda og samfélagsins. Engar tölulegar fullyrðingar eða heimildatilvísanir, en greinin gerir ekki tilkall til fréttamennsku.
Greinin er birt sem skoðun, og það ber að meta hana sem slíka. Höfundur skrifar af persónulegri reynslu eftir tvo áratugi á Íslandi og velur meðvitað að láta ekki annan hvorn hópinn bera alla ábyrgð; bæði innflytjendum og móttökusamfélaginu er gert að svara. Sú tvíhliða nálgun eflir trúverðugleika röksemdafærslu hans og dregur úr hættu á einsleitri framsetning. Hins vegar er rökstuðningurinn nánast eingöngu byggður á tilfinningum og almennri reynslu; ekkert er stutt við rannsóknir, tölulegar upplýsingar eða dæmi úr opinberri umræðu. Fullyrðingar eins og „sumir innflytjendur leggja litla áherslu á að læra íslensku" eru settar fram sem sjálfsagðar staðreyndir án nokkurra gagna, sem veikir þann hluta rökstuðningsins. Greinin er vel rituð og tónninn heiðarlegur, en sem hugmyndagrein hefði hún orðið sterkari ef höfundur hefði vísað í einhver áþreifanleg gögn eða raunveruleg dæmi úr sinni eigin sögu frekar en að byggja nær alfarið á almennum frásögnum. Engu að síður er hugmyndafræðileg heiðarleiki greinarinnar ásættanlegur fyrir skoðanagrein.
