Þegar gögn verða að upplýsingaóreiðu: Nokkrum stað­leysum Hall­dórs Jörgens Olesen svarað

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta á þeim forsendum. Höfundurinn vísar í sannreynanlegar heimildir, einkum gögn Alþjóðagjaldeyrissjóðsins um atvinnuleysi í Finnlandi og mannfjöldatölur Hagstofunnar, sem styrkir röksemdarfærsluna. Leiðréttingin á tölum Halldórs Jörgens Olesen er til bóta; höfundur gefur upp nákvæmar tölur og nefnir heimild, sem gerir lesanda kleift að sannreyna þær. Þetta er styrkleiki greinarinnar. Hins vegar er verulegur veikleiki í hugmyndafræðilegri heiðarleika ritsins. Höfundur segist gagnrýna „misvísandi framsetningu talna" hjá já-sinnum, en beitir sjálfur sambærilegri aðferð. Fullyrðingin um að atvinnuleysi í Finnlandi hafi „þrefaldast við inngöngu í ESB" er villandi: samanburðurinn er við árið 1990, áður en djúp lægð skall á, og höfundur eignar ESB-aðildinni langtímaatvinnuleysið sem skýrist af flóknari þáttum. Þetta er einmitt slík valin framsetning og hún er af sama tagi og höfundur ákærir andstæðing sinn fyrir. Innflytjendakaflinn vísar í áætlanir Samtaka skattgreiðenda um 100 milljarða kostnaðaráhrif, en engin sundurliðun eða aðferðafræði er sýnd, og höfundur gerir enga tilraun til að setja töluna í samhengi við skatttekjur eða efnahagslegan ávinning af innfluttu vinnuafli. Framreikningurinn um að „íbúar af íslenskum uppruna verði færri en innflytjendur eftir 14 ár" byggir á línulegri framreikningu sem tekur ekki tillit til breytinga í fæðingatíðni, brottflutningi eða stefnubreytingum; slíkur framreikningur er ekki sönnun heldur ágiskun. Niðurlagið afhjúpar framsetninguna: Snorri Másson fær einungis lof en Halldór Jörgen gagnrýni, sem sýnir að þetta er baráttugrein í nafni hlutlægni. Sem skoðanagrein er þetta ágætt að formi, en hugmyndafræðilegur heiðarleiki sveiflast þegar höfundur notar sömu aðferðir og hann gagnrýnir.