Hverjir borga brúsann?

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur tilgreinir tengsl sín við Samband ungra sjálfstæðismanna; sá gagnsæi er vel til staðar. Rökstuðningurinn sjálfur byggir á einu meginforsendunni: skattar veltast ávallt yfir á neytendur. Þetta er umdeild hagfræðileg fullyrðing sem höfundur setur fram sem algilt lögmál án fyrirvara. Raunveruleikin er flóknari; hlutfall skattbyrðar sem fellur á neytendur á móti framleiðendum fer eftir eftirspurnarteygni, samkeppnisaðstæðum og öðrum þáttum. Þrjú erlend dæmin, frá Ungverjalandi, Þýskalandi og Hollandi, eru áhugaverð en ónákvæm: höfundur vísar til „rannsókna" án þess að nafngreina þær, og lesandinn getur ekki sannreynt tölurnar án frekari upplýsinga. Fullyrðingin um að „excel skjöl og tekjulíkan fjármálaráðuneytisins" sýni ekki þessar afleiðingar er óstudd; engar heimildir eru tilteknar um hvað líkanið geri eða geri ekki. Framsetningin er einsleit: aldrei er viðurkennt að niðurstaðan ráðist af aðstæðum, og valkostir eins og stighækkandi tekjuskattur eða auðlegðarskattur, sem hagfræðingar deila um, fá enga umfjöllun. Stílbragðið að jafna umræðuna við „barnalaug" er afneitandi og dregur úr trúverðugleika röksemdafærslunnar. Sem skoðanagrein er hún ágætt inngangsstykki í eitt sjónarhorn, en gæði rökstuðningsins dragast niður af algildri framsetningu, ótilgreindum heimildum og skorti á hverri þeirri gagntillögu sem gæti sýnt vitsmunalegan heiðarleika.