Að­gerðirnar ekki til þess fallnar að koma í veg fyrir að forsenduákvæðið virkist

Greinin er í eðli sínu viðbragðsfrétt þar sem formaður Eflingar fær rúman vettvang til að gagnrýna efnahagsaðgerðir stjórnvalda. Stærsti veikleikinn er skortur á jafnvægi: enginn fulltrúi ríkisstjórnarinnar eða atvinnurekenda fær að svara gagnrýninni, og lesandinn heyrir eingöngu rödd verkalýðshreyfingarinnar. Greinin vísar í hagfræðing Íslandsbanka sem talaði í kvöldfréttum Sýnar, en nafnið er ekki nefnt, sem er ómálefnalega óljóst þegar mat sérfræðingsins er notað til að styðja meginfrásögnina. Þessi sérfræðiheimild er þó eingöngu notuð til að styrkja sömu röksemdafærslu og Sólveig Anna setur fram, en ekki sem óháð gagnrýnið sjónarhorn. Innihaldið snýst nánast alfarið um tilfinningalega afstöðu formannsins fremur en greiningu á aðgerðunum sjálfum; hvergi er gerð tilraun til að útlista hverjar aðgerðirnar eru nákvæmlega, hvað þær kosta eða hvaða forsendur liggja að baki. Þetta þýðir að lesandinn getur ekki sjálfstætt metið hvort gagnrýnin eigi við rök að styðjast. Af þessu leiðir að greinin virkar frekar sem málsvari einnar hliðar en sem hlutlæg fréttaskýrsla.