Maðurinn á gjörgæslu og skýrslutökur standa yfir
Frétt um ástand manns sem hlaut alvarlegan bruna í viðskiptum við lögreglu á Suðurnesjum. Upplýsingarnar koma nánast alfarið frá lögmanni mannsins. Hvorki lögreglan á Suðurnesjum né héraðssaksóknari fá beint orð í fréttinni.
Frétt þessi byggir nánast alfarið á einum heimildarmanni: Vilhjálmi Hans Vilhjálmssyni, lögmanni hins slasaða. Hann er nafngreindur og lýsir bæði heilsufarsástandi skjólstæðings síns og gangi rannsóknarinnar, sem gefur fréttinni ákveðið vægi. Hins vegar stendur ómótmælt að „viðskipti" mannsins við lögregluna hafi leitt til brunans; framsetning fréttarinnar gefur í skyn orsakasamband án þess að lögregla á Suðurnesjum eða héraðssaksóknari fái tækifæri til að svara eða staðfesta atvik. Þetta er verulegur annmarki þegar frétt fjallar um mögulegt ofbeldi af hendi lögreglunnar. Orðið „viðskipti" er notað án nánari útskýringar á hvað nákvæmlega átti sér stað, sem skilur lesandann eftir með ófullnægjandi samhengi.
Þótt fréttinni beri ekki skylda til að leysa úr sök eða sýkna nokkurn aðila, hefði blaðamaðurinn átt að leita eftir svörum frá lögreglu eða saksóknara og geta þess hvort þeir neituðu að tjá sig eða svöruðu ekki. Fréttamennskan er þannig einhliða í raun og veru: lesandinn heyrir eina rödd og verður að treysta á hana fyrir bæði læknisfræðilegar upplýsingar og mat á gangi rannsóknar. Sú staðreynd að héraðssaksóknari sé „að taka fast og vel á málinu" er dæmi um fullyrðingu sem stendur án mótvægis og er jafnframt matskennd yfirlýsing frá kröfuhafa málsins.
