Reikningurinn sem svefninn getur ekki borgað
Skoðanagrein þar sem höfundur heldur því fram að endurheimt sé vökufærni fremur en náttúrulegt ástand svefns. Opnunartalan um íslenskan svefn er ekki studd neinni tilvísun og hugtökin sem greinin byggir á eru höfundar eigin, sótt í fyrirtæki sem hann stofnaði.
Greinin er birt undir skoðanamerki, og þar má höfundur vissulega halda fram sinni sýn. Fyrsta setningin er samt fullyrðing um mælanlegan veruleika: að rúmlega helmingur Íslendinga vakni óendurnærður. Slík tala kallar á heimild, hvort sem það er lýðheilsurannsókn, Landlæknir eða erlend úttekt. Lesandinn hefur enga leið til að sannreyna hana innan greinarinnar.
Veikasti hlekkur röksemdanna er hins vegar sá að lykilhugtökin, endurheimtarlæsi og vökuhvíld, eru höfundar eigin uppfinning og eru jafnframt kjarnaefni fyrirtækjanna sem hann stofnaði. Það er upplýst í lokalínunni, sem er rétt og til hróss. En greinin gengur skrefið lengra og setur fram nokkuð nákvæma ávísun, þrjátíu til níutíu sekúndur nokkrum sinnum á dag, sem lækki „líffræðilegan kostnað dagsins“. Fullyrðing af því tagi er í reynd heilsuráð og hefði þurft að standa á einhverju sem lesandinn getur flett upp.
Reynslusagan um tíu daga samfelldrar vöku er borin fram sem sannfærandi vitni en er í eðli sínu óvenjuleg staðhæfing sem hvergi er rökstudd frekar. Málflutningurinn er heilsteyptur og myndmálið um reikninginn virkar vel. Efnisleg undirstaða fylgir því bara ekki.
