Fór ráðuneytið á svig við siðareglur ríkisstjórnar?

Greinin er í eðli sínu þingfrétt sem miðlar orðaskiptum úr óundirbúnum fyrirspurnartíma. Á þeim forsendum stendur hún nokkuð vel: báðir aðilar umræðunnar, Hildur Sverrisdóttir og Kristrún Frostadóttir, fá rúm til máls með beinum tilvitnunum og lesandinn sér rök beggja. Einnig er vísað í viðtal Morgunblaðsins við Daða Má, fjármálaráðherra, sem bætir þriðja sjónarhorni við. Það sem vantar er sjálfstæð ritstjórnarvinna fréttastofu. Kjarni deilunnar snýst um hvort orðin „kunni að vera" og „líklega" feli í sér efnislegan mun á framsetningu. Blaðamaður hefði getað borið saman raunverulegan texta skýrslunnar og texta fréttatilkynningarinnar til að gefa lesandanum tæki til að meta sjálfur hvort ástæða sé til gagnrýni. Án þess samanburðar er fréttaverðmæti greinarinnar takmarkað við endursögn á orðaskiptum; lesandinn fær ræður beggja hliða en engan ramma til að meta hvort ásakanir Hildar eiga við rök að styðjast. Fyrirsögnin er sett sem spurning sem endurspeglar sjónarmið þingmanns fremur en sjálfstætt metna stöðu málsins, sem eykur á tilfinninguna um að framsetningin halli aðeins í átt að gagnrýninni. Þrátt fyrir þessa veikleika er greinin ekki villandi; hún er einfaldlega yfirborðskennd.