Mann­réttindi á okkar dögum

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er frambjóðandi Samfylkingarinnar, sem er réttilega tekið fram í lokin. Þetta er þó í raun kosningapistill fremur en sjálfstæð hugleiðing: Samfylkingin er nefnd með nafni sem sú afl sem berjist fyrir mannréttindum, en enginn annar stjórnmálaflokkur fær sambærilega umfjöllun eða er látinn svara. Rökstuðningurinn er óþéttriðinn; höfundurinn fullyrðir að gagnrýni á jafnréttisfræðslu birtist „reglulega" á Alþingi, en vísar hvorki til tiltekinna þingmanna, ræðna né dæma. Ekkert áþreifanlegt er nefnt, engin tala, engin heimild, ekkert tilvik, sem veiti lesandanum efni til eigin mats. Pistillinn reynir að gefa til kynna að höfundurinn sé að reyna jafnvægi milli sjónarmiða, en í reynd er niðurstaðan ætíð sú sama: stefna Samfylkingarinnar er rétta leiðin. Sem rökrætt skoðanaskrif er þetta grunnt; sem kosningaefni er það gagnsætt. Greinin hefði haft meiri slagkraft ef höfundur hefði nefnt a.m.k. eitt áþreifanlegt dæmi úr íslenskri umræðu og rökstutt af hverju sú nálgun sem hún mælir með sé betri en aðrar.