Bandaríkja­dalur hefur gefið eftir nær allan stríðs­gróða sinn

Sterkasta og veikasta hliðin á þessari grein eru ein og sama hliðin: heimildarkeðjan. Financial Times er traustvekjandi uppruni og nafngreindir sérfræðingar eins og Meera Chandan hjá JPMorgan, Geoffrey Yu hjá BNY og Roger Hallam hjá Vanguard gefa efninu fagleg stoð. Tölulegar fullyrðingar, eins og 2,3 prósenta lækkunin og olíuverð í 100 dali tunnan, eru rekjanlegar til Financial Times og markaðsgagna. Greinin gefur þó engin merki um sjálfstæða fréttaöflun af hálfu ritstjórnarinnar; hún er í eðli sínu þýðing og endursögn á erlendri grein, sem ritstjórnin ætti að taka skýrar fram. Að sama skapi vantar íslenskt samhengi: hver eru áhrifin á gengi íslensku krónunnar eða íslenskan hagkjarna? Slíkt myndi veita lesandanum ríkari ástæðu til að lesa greinina á íslensku miðli frekar en upprunalega Financial Times greinina. Einnig er vert að nefna að greinin vísar ítrekað til „stríðs" og „átaka" milli Bandaríkjanna og Írans án þess að setja viðburðina í samhengi eða útskýra nánar hvað átt er við, sem getur valdið ruglingi hjá lesendum sem ekki fylgjast náið með alþjóðamálum. Jafnvægið er eðlilega einhliða, þar sem allir viðmælendur líta á veikari bandaríkjadal sem líklegustu þróunina, en þar sem um markaðsgreiningu er að ræða, þar sem ríkjandi viðhorf er sjálft efnið, er það ekki alvarlegt réttlætisákvæði heldur frekar eðli greinartegundarinnar.