Stefán Einar segist hafa kvartað undan forstjóra Samkeppniseftirlitsins til Umboðsmanns Alþingis

Nútíminn sýnir hér eftirtektarverða meðvitund um takmörk eigin fréttaflutnings. Greinin tekur skýrt fram að ritstjórnin hafi ekki séð kvörtunina sjálfa, að ekki liggi fyrir staðfesting á því að Umboðsmaður hafi tekið málið til meðferðar, og að afstaða Páls Gunnars sé óþekkt. Þetta er til fyrirmyndar í fréttamennsku þar sem aðeins annar aðilinn tjáir sig. Einnig er vel gert að setja kvörtunina í samhengi stjórnsýsluréttar með tilvísun í álit umboðsmanns frá 2009 og benda um leið á að óvíst sé hvort þær reglur eigi við beiðni fjölmiðlamanns um viðtal. Greinin dregur svo út að Páll Gunnar hafi komið fram í öðrum fjölmiðlum, sem gefur lesandanum forsendur til að meta gagnrýnina sjálfur. Veikleikinn er sá augljósi að afstaða Páls Gunnars eða Samkeppniseftirlitsins er ekki til staðar; greinin segir hana „ekki liggja fyrir" en gefur ekki til kynna hvort reynt hafi verið að ná til hans eða stofnunarinnar til umsagnar. Sá munur skiptir máli: að viðbrögð liggi ekki fyrir er annað en að hafa leitast við að fá þau. Ef Nútíminn reyndi að ná til Páls Gunnars hefði það átt að koma fram; ef ekki var reynt er það veikleiki. Að öðru leyti er þetta vel unnin frétt sem byggir á nafngreindum aðila og opinberum tilvitnunum.