Börnin eru ekki þau sem hafa brugðist, það er námsumhverfið sem hefur breyst
Skoðanagrein um PISA-niðurstöður þar sem höfundur beinir sjónum frá börnunum að námsumhverfinu, kennaraskorti, inngildingu og stafrænni notkun. Greinin byggir á tölum úr PISA og athugasemdum OECD og gætir sín markvisst á að draga ekki orsakasamband úr þeim. Röksemdafærslan er þétt en úrlausnirnar almennt orðaðar.
Sjaldgæft er að sjá skoðanagrein hemja sjálfa sig svona vel. Höfundur setur fram sláandi tölur, 56% yfir grunnviðmiði í lesskilningi, 3,2 klukkustundir á stafrænum tækjum á móti 1,7 innan OECD, kennaraskortur sem hamlar kennslu í 25% skóla á móti 11% árið 2022, og segir svo berum orðum að þær sýni ekki orsakasamband. Sami heiðarleiki kemur fram þegar hún viðurkennir að reynsla hennar af þremur börnum í tilteknum skólum sé ekki hægt að yfirfæra á kerfið. Það er vandaðri vinnubrögð en algeng eru í PISA-umræðunni.
Heimildirnar eru nefndar á stofnanastigi, PISA og OECD, en ekki tilgreint hvaða skýrslur eða úttektir. Lesandi getur í grunninn flett þessu upp, en tilvísun í tiltekið rit hefði stytt leiðina, sérstaklega þar sem tölurnar bera greinina.
Tillöguhlutinn er veikari en greiningin. „Meiri ró“, „betri verkfæri“ og einfaldari námskrá eru sannfærandi sem stefnumörkun en höfundur spyr ekki hvað eigi að fara af borðinu, hvað kosti eða hverjir andmæli. Þá er PISA sjálft ekki dregið í efa sem mælikvarði, þótt sú gagnrýni sé þekkt. Greinin er nokkuð langdregin og endurtekur meginhugsunina.
