Hefur misst sex störf í kjölfar fjölmiðlaumfjöllunar fyrir 4 árum síðan

Veigamesta vandamálið er að þetta er einræð framsetning sem birtist sem ritstjórnarefni, en er í raun endursögn á viðtali úr podcasti Sölva Tryggvasonar og virkar sem kynningarefni fyrir þann vettvang. Aðeins er haft eftir Gísla og Elínu; fjölmiðillinn sem gerði upphaflegan fréttaskýringarþáttinn (Kompás) fær enga rödd, ekki heldur nokkur þeirra sem komu fram í upprunalegri umfjöllun eða vinnuveitendur sem sögðu Gísla upp. Fullyrðingar um að sex uppsagnir hafi allar verið beint tilkomnar af fjögurra ára gamalli umfjöllun standa algjörlega án mótvægis eða staðfestingar. Gísli viðurkennir að hann hafi sagt „hluti sem hann hefði ekki átt að segja" en blaðamaðurinn leggur í engan sjálfstæðan fréttaflutning til að meta alvarleikann eða setja viðbrögðin í samhengi. Setningin „Því má segja að hann hafi á ákveðinn hátt orðið andlit fyrir hluti sem hann hafði ekkert með að gera" er dæmi um framsetningarval sem tekur beinan þátt í málflutningi viðmælandans, án þess að blaðamaðurinn tilgreini á hverju sú túlkun er byggð. Einnig er engin tilraun gerð til að útskýra hvað nákvæmlega kom fram í upprunalega þættinum eða hvaða ásakanir voru þar gerðar, sem gerir lesandanum erfitt um vik að meta sjálfur hvort viðbrögðin hafi verið hófleg eða ekki. Þegar grein sem merkt er sem ritstjórnarefni inniheldur aðeins eina rödd í viðkvæmu umfjöllunarefni, og vísar lesendum svo beint á vefsíðu podcastsins í lok greinarinnar, er eðlilegt að spyrja hvort greinin þjóni blaðamennsku eða markaðssetningu.