PISA: Þegar allir þurfa létti, hver heldur þá utan um barnið?
Skoðunargrein atferlisfræðings og kennara um að PISA-umræðan þurfi að ná til álags á foreldra og kennara, ekki bara kennsluhátta. Greinin vísar í tvær ritrýndar rannsóknir með fullum tilvísunum og DOI-númerum og tekur sjálf fram að þær skýri ekki íslensku PISA-þróunina.
Tvær ritrýndar heimildir með fullum tilvísunum og DOI-númerum í íslenskri skoðanagrein: það eitt setur þetta framar meginþorra þess sem birtist undir Skoðun. Enn meira virði er varnaglinn sem höfundur slær sjálfur: „Þessar rannsóknir skýra ekki orsakir PISA-þróunarinnar á Íslandi.“ Hann teygir ekki erlend gögn lengra en þau bera. Slík hófsemi er sjaldgæf í menntamálaumræðunni.
Veikleikinn er sá að PISA er í raun aðeins krókur til að hengja á almenna hugleiðingu. Engin íslensk gögn koma við sögu, engin tilraun er gerð til að meta samkeppnisskýringar sem mest hafa verið ræddar, og lesandi sem kemur að greininni til að skilja niðurstöðurnar fer jafnnær.
Höfundur kallar eftir því að eitthvað víki úr skólastarfinu svo annað fái pláss. Þar hefði mátt nefna hvað. Krafan um forgangsröðun missir bit þegar sá sem setur hana fram nefnir ekkert dæmi. Reynslusögurnar úr starfi höfundar eru eðlilegar í þessu formi, en þær bera meiri þunga í röksemdafærslunni en rannsóknirnar tvær.
