Virkjunar­leyfi vegna Hvammsárvirkjunar fær grænt ljós

Frétt sem þessi, birt á meðan dómurinn er nýuppkveðinn og óbirtur, tilheyrir augljóslega flokki fréttaflasss þar sem hraði vegur þungt. Blaðamaðurinn gerir réttilega grein fyrir því að forsendur dómsins liggi ekki fyrir, sem er heiðarleg afmörkun. Sömuleiðis er bakgrunninum lýst með viðeigandi hnitmiðun: ógildingu Hæstaréttar, lagabreytingum ráðherra og útgáfu nýs leyfis. Heimildir sem nefndar eru, Héraðsdómur Reykjavíkur, Hæstiréttur, Umhverfis- og orkustofnun og Jóhann Páll Jóhannsson ráðherra, eru allar opinberar og sannreynanlegar. Helsti veikleiki greinarinnar er hins vegar einhæfni raddanna. Eingöngu er vitnað í afstöðu ráðherrans og forsvarsmanna Landsvirkjunar um að lagagrundvöllur leyfisins sé skýr, en rödd landeigendanna sem höfðuðu málið kemur hvergi fram, ekki einu sinni sem stutt „var ekki hægt að ná í" tilvitnun. Í deilumáli þar sem aðilar á báðum hliðum eru vel þekktir hefði verið einfalt mál að leita eftir viðbrögðum stefnenda eða lögmanns þeirra. Þetta skekkir framsetninguna í átt að Landsvirkjun og stjórnvöldum, þótt ekkert bendi til þess að það sé gert af ásetningi. Að auki er textinn endurtekinn í heild sinni neðar í greininni, sem bendir til tæknilegs ágalla á útgáfuferlinu frekar en ritstjórnarlega galla, en dregur úr faglegri ímynd. Fyrir fréttaflöss er þetta viðunandi vinna, en jafnvægisleysi raddanna heldur einkunninni niðri.