Augu heimspressunnar beinast að Íslandi
Fréttin er yfirlit um hvernig erlendir miðlar fjalla um þjóðaratkvæðagreiðsluna: New York Times, CNN, Reuters, Politico og Le Monde eru allir nafngreindir og vitnað er beint í þá. Heimildir eru því skýrar og sannreynanlegar, en efnið er að öllu leyti endurunnið úr fréttum annarra og engu bætt við af mbl.is sjálfu.
Það sem greinin gerir vel er einfalt en ekki sjálfgefið: hver einasta fullyrðing er tengd nafngreindum miðli, fyrirsagnir eru gefnar upp orðrétt og beinar tilvitnanir eru merktar. Lesandi getur flett upp öllum þessum umfjöllunum. Ragnar Hjálmarsson hjá Vörðu er nafngreindur sem sá sem CNN vitnar í, og keðjan er þannig gagnsæ: mbl.is segir hvað CNN segir að Ragnar hafi sagt. Ekkert er þvegið eða falið.
Veikleikinn er hlutfallið milli forms og innihalds. Litríkasta og lengsta plássið fer í matarborðsanekdótu úr New York Times og veðurlýsingar CNN, en þær tvær umfjallanir sem hafa raunverulegt pólitískt innihald, viðtal Politico við formann og varaformann Miðflokksins og viðtal Le Monde við Unga Evrópusinna, fá eina setningu hver án þess að nokkuð komi fram um hvað þar var sagt. Þar hefði blaðamaðurinn getað gert lesandanum mun meira gagn með litlum tilkostnaði. Enn eitt sem vantar: ekkert mat á því hvort erlend umfjöllun sé rétt eða skekkt, engin viðbót um íslenskt samhengi, engin eigin heimild.
Framsetningin sjálf hallar ekki í aðra átt; bæði fylkingar eru nefndar og áherslan á jafnar skoðanakannanir kemur frá miðlunum sjálfum, ekki frá mbl.is. Þetta er í grunninn fjölmiðlayfirlit, gagnleg tegund sem á fullan rétt á sér, en unnið á lágmarksforsendum. Rétt heimildavinna, þunn ritstjórn.
