„Við vildum yfirgefa þennan heim öll saman“

Fréttaflutningurinn er í eðli sínu dómshúsafrétt; blaðamaður endursegir framburð fyrir dómi, sem er hefðbundin tegund fréttamennsku. Helsta heimild greinarinnar er beinn framburður Ming Ting Mancel og annarra vitna, auk þess sem bréf Emerics er lagt fram sem sönnunargagn. Þetta eru frumheimildir sem lesandinn getur staðreynt í dómskjölum. Á hinn bóginn eru nokkrir veikleikar sem vert er að nefna. Í fyrsta lagi er greinin nánast eingöngu rödd ákærðu; ákæruvaldsins sjónarmið, eðli ákærunnar sjálfrar og lagaramminn eru varla útskýrð. Lesandinn fær enga lýsingu á því hvað Ming er ákærð fyrir eða hvaða refsiákvæði eiga við, sem gerir það erfitt að meta samhengið. Í öðru lagi eru nokkur innsláttarfrávik í nafnritun: Emeric er einu sinni skrifað „Emerick" og Catherine/Cathrine er skrifað á tvo mismunandi vegu, sem bendir til skorts á ritstjórnaraðhaldi. Í þriðja lagi vantar rödd sérfræðinga eða lögreglunnar til að setja framburðinn í samhengi; fréttamaður tekur engan framburð ákæruvaldsins saman og gerir þar með ákærðu að aðalpersónu fréttarinnar á þann hátt að framsetnin verður einhliða. Fyrirsögnin er tilvitnun úr framburði ákærðu, sem í sjálfu sér er lögmætt en styrkir þá framsetningarskekkju að sjónarhorn ákærðu sé ráðandi. Efnislega er greinin viðkvæm, þar sem rætt er ítarlega um sjálfsvíg og ákvörðunarferlið, og þar hefði mátt gæta betur að viðmiðum um fjölmiðlaumfjöllun um sjálfsvíg.