Óttast að erfðaskrá um Vatnsendajörðina fylgi bölvun

Greinin er í eðli sínu kynning á hlaðvarpsþáttaröð, sem er vert að nefna; lesandinn fær ekki fréttaskrif heldur teiknimynd sem á að vekja forvitni. Þetta er ekki endilega galli ef lesandinn veit hvað hann fær, en framsetningin ber með sér að um ritstjórnarefni sé að ræða, sem gerir kröfur um meira en lokkaefni. Heimildir eru nánast engar. Erfðaskráin frá 1938 er nefnd sem grunnheimild en hún er hvorki tilvitnuð né útskýrð nánar. Fullyrðingin um að erfðaskráin „trompi erfðareglur í landinu og ákvæði stjórnarskrár um jafnan rétt kynjanna" er alvarlegt lagalegt mat sem stendur algjörlega án tilvísunar í sérfræðinga eða dómúrskurði. Ef erfðaskráin trompar stjórnarskrá, hvers vegna hefur hún þá staðist í 90 ár? Sú spurning er ekki sett, miklu síður svarað. Staðhæfingin um „tugmilljarða virði" jarðarinnar er óstudd; enginn er nefndur sem mat eða staðfesti upphæðina. Jafnframt er fullyrt að „erfðaprinsarnir" hafi allir látist ungir, sem er kjarnaatriði bölvunarþemans, en ekkert er lagt fram til stuðnings: engin nöfn, engar dagsetningar, ekkert tölfræðilegt samhengi. Þetta er dulúðugur frásagnarstíll sem hentar hlaðvarpi betur en fréttamiðli. Jafnvægi er ekki til staðar. Enginn úr Hjaltested-ættinni kemur til orða, enginn lögfræðingur, enginn fasteignamatsfræðingur. Greinin er í raun eins konar stikla sem kveður á um dramatískt viðfangsefni en bíður ekki upp á neinn efnislegan grundvöll sem lesandinn getur sannreynt.