Blekking litla samfélagsins
Skoðanagrein þar sem hæstaréttarlögmaður og stjórnarformaður Hugarafls lýsir því hvernig fólk með samtvinnaðan geð- og fíknivanda falli milli kerfa. Höfundur gefur upp tvöfalda stöðu sína en styður fullyrðingar sínar hvergi með tölum eða tilvísunum. Rökin eru skýr og innbyrðis samhengi gott, en greinin endar meira í spurningum en í útfærðum lausnum.
Greinin er birt sem skoðanaefni, og þar er hún metin á eigin forsendum. Traustast í henni er hreinskilin upplýsing um stöðu höfundar: hann er bæði lögmaður og stjórnarformaður Hugarafls. Það er til fyrirmyndar, því lesandinn getur þá sjálfur lagt mat á þann kafla þar sem Hugarafl er hrósað fyrir að „skipta sköpum“. Sá kafli er samt sá veikasti hlekkur greinarinnar: höfundur vitnar til „reynslunnar“ um árangur samtaka sem hann sjálfur stýrir, án nokkurs mælanlegs stuðnings.
Burðarfullyrðingarnar eru allar staðhæfingar. Að kókaínneysla breiðist út þvert á stéttir, að kerfið leiti „of oft“ í lyfseðla, að margir í langvarandi heimilisleysi séu með tvígreiningar: hvert af þessu má sannreyna í opinberum gögnum frá Landlækni, SÁÁ eða kortlagningu Reykjavíkurborgar á heimilisleysi. Ein tilvísun í hverja hefði styrkt greinina umtalsvert.
Rökfærslan sjálf er þó heiðarleg. Höfundur játar að lyf geti verið nauðsynleg meðferð og fellur ekki í þá gryfju að afgreiða heilbrigðiskerfið sem viljalaust. Verst er að greinin endar í retorískum spurningum þar sem tillögur ættu að vera; aðeins ein áþreifanleg krafa kemur fram, um búsetuúrræði til langs tíma með samþættri heilbrigðisþjónustu. Fleiri slíkar hefðu gert greinina að innleggi í stað áskorunar.
