Ingileif varpar ljósi á hatur í tilefni Pride-mánaðar

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en virkar í raun sem stuðningur við einn málstað: athugasemdir gagnrýnenda eru birtar sem dæmi um hatur, en enginn þeirra sem nefndir eru fær tækifæri til að skýra eða verja ummæli sín. Þorsteinn Kristinsson er nafngreindur og tilvitnaður beint, en hann var greinilega ekki hringdur í eða spurður álits; þetta brýtur grundvallarreglu um jafnvægi í fréttaflutningi. Framsetning málsins er einleit: yfirskriftin sjálf fullyrðir „hatur" sem staðreynd fremur en að segja til dæmis „deilur" eða „andstöðu". Setningin „athugasemdirnar gætu auðveldlega flokkast sem hatursorðræða" stendur án þess að nokkur sérfræðingur, lögfræðingur eða fulltrúi yfirvalda sé til viðtals um hvort ummælin falli raunverulega undir hatursorðræðu samkvæmt lögum. Bakgrunnsupplýsingarnar um bók Ingileifar og Maríu Rutar eru nytsamlegar til samhengis, en greinin hefði styrkt sig verulega ef viðhorf gagnrýnenda hefðu fengið annað en hlutverk „illmennis" í sögunni. Þetta er ekki óalgengur vandi í umfjöllun um samfélagsmiðlaátök, en ritstjórnin hefði átt að krefjast meiri heimildavinnu áður en greinin var birt.