Orðið á götunni: „Áfram Ísland“ bindur allar vonir sínar við Katrínu Jakobsdóttur, stjórnarmann í fasteignafélagi

Greinin er birt sem ritstjórnarefni og verður því metin á forsendum skoðanaskrifa: rökfærslu og ærlegheitum, ekki heimildajafnvægi. Þar er sitthvað vel gert. Tilvitnunin í Egil Almar Ágústsson er nafngreind og rekjanleg, stjórnarsætin sem talin eru upp eru öll opinberlega staðfestanleg, afkomuspá Reita er raunverulegt viðmið og skoðanakannanir Gallup eru nefndar sem heimild. Höfundur byggir ekki í tómarúmi.

Burðarás röksemdarinnar heldur samt ekki. Að „Áfram Ísland“ hafi aðsetur á hæð í eigu Eikar, þar sem Katrín situr í stjórn, er notað til að tengja hana við kosningabaráttuna, en greinin færir engin gögn fyrir því að hún hafi haft nokkuð með starfsemi leigjandans að gera. Þetta er tengslarök, ekki sönnun. Sama gildir um niðurstöðuna: að hún sé fengin „upp á stjórnarhæðina“ sem „lokaútspil“ er ályktun sem höfundur ber fram með orðunum „væntanlega“ og „orðið á götunni er“, sem er í raun viðurkenning á að heimildin sé engin.

Þyngri aðfinnslan er þó tvíþætt. Fullyrðingin um sjö milljóna króna mánaðarlaun er endurtekin tvisvar sem staðreynd, í eigin texta og í tilvitnun, en er ekki sannreynanleg innan greinarinnar sjálfrar. Og setningin um að kosningavél Sjálfstæðisflokksins hafi haldið „ósannindum og hræðsluáróðri“ að landsmönnum vikum saman er alvarleg ásökun sem er sett fram án eins einasta dæmis. Skoðanahöfundur má vera hvassyrtur, en hann þarf að sýna hvað hann byggir á. Sneiðin um gallaskyrtuna er persónuleg í stað þess að vera málefnaleg og styrkir enga röksemd.

Niðurstaða: hugmyndalega skýr og oft skarpur dálkur sem grefur undan sjálfum sér með því að láta orðróm bera það sem gögn ættu að bera. Lesandi sem hefur þetta eina heimildarrit fengi mynd sem er ekki að öllu leyti stutt neinu því sem hann getur sannreynt.