Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar: Við tryggjum ekki eftir á – Það er gott að fá 2 ár á óvissutímum
Skoðunargrein sem hvetur til þess að aðildarviðræðum við ESB verði haldið áfram, birt undir merkjum lesendagreinar. Höfundur er nafngreindur og starfsheiti hans gefið upp, en röksemdafærslan byggir eingöngu á opnum spurningum og engum gögnum. Framsetningin telur upp mögulega kosti en nefnir enga áhættu eða kostnað, þótt hún hefjist á heiðarlegri viðurkenningu um að niðurstaðan sé óþekkt.
Greinin er birt sem lesendagrein, og það er ritstjórnarleg ákvörðun sem rétt er að nefna: hér er ekki verið að flytja fréttir heldur að opna vettvang fyrir kosningaáróður degi fyrir atkvæðagreiðslu. Sterkasta atriðið í málflutningnum er einlæg viðurkenning höfundar: „Já-sinnar vita það ekki. Nei-sinnar vita það ekki.“ Það er sjaldgæf hreinskilni í grein af þessu tagi og gefur röksemdinni um að sjá samninginn fyrst raunverulegan grunn.
Eftir þá viðurkenningu hallar hins vegar hratt. Allar fimm spurningarnar sem höfundur setur fram eru uppspretta möguleikanna og engin þeirra spyr um kostnað, áhættu eða fyrirvara: hvað gæti tapast, hvað hafa fyrri viðræður kostað, hvernig hefur sjávarútvegskaflinn raunverulega staðið í samningaferlinu. Enginn tölulegur stuðningur er lagður fram, hvorki um vexti, verðmætasköpun né innviðastuðning, og fullyrðingin um að kosningin „snýst ekki um að samþykkja aðild“ er sett fram sem hlutlaus staðreynd þótt hún sé einmitt umdeildasta atriðið í deilunni. Þarna hefði höfundur getað sýnt sömu hreinskilni og hann sýnir um óvissuna sjálfa.
Slagorðið úr titlinum, „Við tryggjum ekki eftir á“, er látið standa óskýrt. Vátryggingamyndhverfing kallar á skýringu á hvað sé verið að tryggja gegn og á hvaða verði; hér er hún notuð sem lokahnykkur án röksemda. Niðurstaðan: skýr og læsileg grein með heiðarlegri byrjun, en málflutningur sem er einsleitur í áherslum og styður engan af helstu punktum sínum með sannreynanlegum gögnum. Lesandi sem byggir eingöngu á þessari grein fær aðeins aðra hlið málsins.
