Inga Sæland hefur líka fengið hótanir – „Ég hef sjaldan orðið eins hissa“
Fréttin er nær alfarið endursögn á viðtölum sem Sýn, Bylgjan og Vísir tóku, án nokkurrar eigin skýrslugjafar. Heimildir eru nafngreindar og tilvísanir gagnsæjar, en engin sjálfstæð staðfesting fæst á alvarlegum ásökunum um líflátshótanir og samhengi þjóðaratkvæðagreiðslunnar er ekki skýrt fyrir lesanda.
Allt efnisinnihaldið er fengið að láni. Tilvitnanirnar í Ingu Sæland eru úr viðtali Sýnar, upplýsingarnar um Þorgerði Katrínu úr Bylgjunni, og að málið sé í rannsókn hjá lögreglu er ekki staðfest af miðlinum sjálfum heldur haft eftir „Sýn og Vísi“. Að tilgreina hvaðan efnið kemur er lágmarkskrafa og hún er uppfyllt, en ekkert er lagt við: ekkert samtal við lögreglu, engin fyrirspurn til ráðuneyta, engin talning eða greining á umfangi þeirra hótana sem greinin fjallar um.
Samhengið vantar með öllu. Lesandi sem ekki fylgdist með fær ekki að vita hvaða þjóðaratkvæðagreiðsla er til umræðu, hver „ósannindin“ eiga að hafa verið eða hverjir eiga að hafa borið þau fram. Fullyrðing ráðherra um að „yndislegt fólk“ hafi orðið fyrir líflátshótunum er látin standa óskoðuð; hún er rétt eignuð henni, en hvorki afmörkuð, tímasett né tengd nokkru sannreynanlegu gagni innan fréttarinnar. Tilvitnunin í Kristrúnu Frostadóttur kemur inn án þess að tilgreint sé hvar eða hvenær hún var sögð, sem er einmitt gallinn sem gagnsæ heimildaskráning átti að leysa.
Framsetningin er ekki hugmyndafræðilega lituð; hér tala þrír ráðherrar úr þremur flokkum og engum sjónarmiðum er hallmælt. Frágangurinn er þó áberandi hraður, með brotnum setningum og stafsetningarvillum, sem styrkir tilfinninguna um hraðupptöku af öðrum miðli. Þetta er endurpökkun á annarra manna vinnu undir eigin fyrirsögn, og það dregur matið niður þrátt fyrir að nafngreindar heimildir séu til staðar.
