Um kennara­nám

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Höfundur kynnir sig skýrt sem framhaldsskólakennara og vísar í eigin meistararitgerð í siðfræði kennslu, sem gefur rökunum persónulegan grunn. Sá grunnur er jafnframt takmarkandi: öll reynsla sem vísað er til er höfundar sjálfs, og engar ytri heimildir eru nefndar til stuðnings fullyrðingum á borð við að námsárangur íslenskra barna hafi „að meðaltali hrakað" eða að fjöldi barna með erlendan bakgrunn sé ástæða áskorana í læsi. Slíkar staðhæfingar væri auðvelt að styðja með tilvísun í PISA-kannanir eða gögn frá Menntamálastofnun, og greinin stæði styrkari ef það væri gert. Rökstuðningurinn er á köflum of einsleitur: næstum allt er leitt að fjármögnun sem rót vandans, án þess að önnur möguleg skýring fái raunverulega skoðun. Fullyrðingin um að grein Andra Þorvarðarsonar sé „full af rangfærslum og áróðri" stendur án mótvægis, þar sem höfundur sýnir aðeins eitt dæmi um efni sem hún telur rangt: að námið samanstandi eingöngu af fyrirlestrum. Þetta veikir gagnrýnina. Sem skoðun er greinin skýr í skoðun sinni og höfundur sýnir heiðarleika með því að viðurkenna veikleika í kennaranáminu, til dæmis skort á hagnýtum siðfræðikúrs við HÍ samanborið við Háskólann á Akureyri. Rökfærslan er þó frekar einstrengingsleg og hefði notið góðs af betri heimildavinnu.