Á­reitt í sturtuklefa Sund­hallarinnar í tvígang: „Mig langaði ekkert í af­sökunar­beiðni frá honum“

Greinin stendur vel að jafnvægi: sjónarhorn Auðar Örlygsdóttur fær rúman sess en forstöðumaður Sundhallarinnar, Snorri Örn Arnaldsson, fær einnig talsvert svigrúm til að svara og lýsa viðbrögðum. Þetta er ákveðið frumfréttastarf þar sem báðir aðilar eru nefndir á nafn og tilvitnað beint í þá. Fullyrðingin um þriggja mánaða fangelsisdóm er staðhæfð án þess að vísað sé í dómsúrskurð eða málsnúmer, en slíkt er í raun sannreynanlegt í opinberum gögnum; skýrari tilvísun hefði þó styrkt greinina. Einn veikleiki er að ekkert sjónarhorn lögreglu, barnaverndar eða sérfræðings í öryggismálum er sótt, sem hefði gefið efninu breiðara samhengi, til dæmis um lagalega skyldu stofnana til að tilkynna atvik sem varða börn. Framsetningu greinarinnar ber að gagnrýna í einu atriði: fyrirsögnin og uppbygging leggja mjög mikla áherslu á tilfinningalegan framburð þolandans, sem er eðlilegt í frétt af þessu tagi, en hefði mátt jafna betur með upplýsingum um dómsmálið og þær reglur sem gilda í sundlaugum borgarinnar.