Auðvelt en stórhættulegt að kaupa þyngdarstjórnunarlyf á svörtum markaði

Lyfjastofnun og forstjóri hennar, Rúna Hauksdóttir Hvannberg, er eina nafngreinda heimildin í greininni, og allt mat á hættu og ólögmæti hvílir á henni. Það er fullnægjandi heimild þegar fjallað er um lyfjaöryggi, en greinin hefði öðlast meiri dýpt ef fleiri raddir hefðu verið nýttar: læknar sem sjá sjúklinga með aukaverkanir, lögreglan sem rannsakar ólöglega sölu, eða jafnvel hagfræðileg greining á því hvers vegna svartur markaður þrífst. Tölur um að fimm prósent þjóðarinnar noti þyngdarstjórnunarlyf eru settar fram án tilvísunar í ákveðna gagnagrunninn eða uppruna þeirra, þótt líklegt sé að þær komi frá Lyfjastofnun eða Sjúkratryggingum. Dæmið frá Bretlandi, þar sem kona lést eftir að hafa keypt falsað lyf á snyrtistofu, er nefnt án nánari heimilda eða tilvísunar í fréttatilkynningu eða rannsókn; það grefur ekki undan trúverðugleika en gerir lesandanum erfitt að sannreyna fullyrðinguna sjálfstætt. Framsetningin er skýr og málefnaleg: ekki er verið að selja áróður heldur viðvörun. Einn veikleiki er þó sá að greinin endurtekir sig á nokkrum stöðum, næstum orðrétt, sem bendir til klippinga eða draga sem voru ekki hreinsaðir til. Á heildina litið er þetta vel byggð viðvörunarfrétt sem nær markmiði sínu, en skortur á fjölbreyttum heimildum og tilvísunum í gögn kemur í veg fyrir hærra einkunn.