Kæru landar – Eigum við að hafna samningi sem við höfum ekki séð?

Greinin er birt sem skoðanagrein og má meta hana á þeim forsendum. Kjarnarökin eru skýr og vel uppsett: að hafna viðræðuferli áður en niðurstaða liggur fyrir sé óskynsamlegt. Höfundur vísar í tvær nafngreindar persónur, Hannes Pétursson og Davíð Þór Björgvinsson, til stuðnings máli sínu, sem gefur rökunum einhvern fóðurskap. Hins vegar er veikleiki greinarinnar sá að hún setur fram röð leiðandi spurninga (lægri vextir, betri húsnæði, fleiri störf) sem gefnar eru í skyn sem mögulegur ávinningur samnings, án þess að rökstyðja þær með einu einasta tölulegu dæmi eða tilvísun í rannsóknir. Þetta er frekar áskorun á tilfinningar en vitsmunaleg greining. Fullyrðingin um að smáþjóðir innan ESB hafi „fengið stuðning til að varðveita tungumál sín" er sett fram sem almenn reynsla, en höfundur tilgreinir ekkert dæmi eða heimild umfram tilvísun í Davíð Þór Björgvinsson. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt; rökin eru innbyrðis samkvæm, en hugmyndafræðilega einhliða. Engum gagnrökum er mætt eða viðurkennt að til séu efnisleg rök gegn viðræðum, sem dregur úr trúverðugleika röksemdarinnar jafnvel á forsendum pistils.