Samkeppniseftirlitið eitt og sér

Greinin er birt undir skoðanamerki og hún hefur eitt sem margar slíkar vantar: tilvísun í raunverulegt skjal. Höfundur nefnir skýrsluna sem unnin var að frumkvæði Þórdísar Kolbrúnar Reykfjörð Gylfadóttur árið 2020 og vitnar til þess að þar sé mælt með að sveitarfélögum verði gert að hafa samkeppnissjónarmið að leiðarljósi í skipulagslögum nr. 123/2010. Lesandi getur gengið að þessu og staðfest það. Sömuleiðis er lagatilvísunin nákvæm og röksemdakeðjan frá málsmeðferðartíma til stöðu smærri fyrirtækja er skýr og skiljanleg.

En nokkrar burðarfullyrðingar eru bornar fram án nokkurs rökstuðnings. Að SA dragi „oftar en ekki taum fákeppni“ á meðan Félag atvinnurekenda haldi samkeppnissjónarmiðum á lofti er alvarleg staðhæfing um nafngreind hagsmunasamtök; hún kallar á að minnsta kosti eitt dæmi úr umsögnum sem höfundur hefur sjálfur lesið sem þingmaður. Sama gildir um „harða mótspyrnu varnarliðs sérhagsmuna“ gegn leigulagabreytingum: hverjir, hvenær, með hvaða röksemdum? Höfundur velur slagorð þar sem hann hefði getað lagt gögn á borðið. Skýrslan er líka fyrst nefnd nafnlaust og síðar allt í einu kölluð OECD-skýrsla, sem er ónákvæm framsetning á sama heimildinni.

Frágangurinn dregur greinina niður. Innsláttarvillur, endurtekning („fyrir dyrum fyrir dyrum“) og hálfkaraðar setningar um norrænar reglur, þar sem engin tiltekin lög eða land eru nefnd, gera það að verkum að lykilröksemdin um fyrirmyndir að utan hangir í lausu lofti. Lokakaflinn, traustsyfirlýsing til ráðherra úr eigin flokki, breytir málefnalegri greiningu í flokkspólitíska stuðningsyfirlýsingu án þess að höfundur gefi lesanda mælikvarða á hvað eigi að telja árangur.

Niðurstaða: nytsamlegt og að hluta staðfest innlegg í samkeppnisumræðuna sem hefði orðið mun sterkara með einu dæmi úr umsagnaskrá Alþingis og skýrri tilvísun í norrænu reglurnar. Þetta er nothæf skoðanagrein, ekki meira.