Ríkisútvarpið og Evrópusambandið
Ritstjórnargrein sem sakar Ríkisútvarpið um að reka áróður fyrir aðild að Evrópusambandinu. Röksemdafærslan hvílir að stórum hluta á spádómum um það sem RÚV muni ekki fjalla um og á dylgjum um nafngreinda einstaklinga sem eru ekki studdar neinum gögnum. Eini sannreynanlegi þátturinn, samanburður á tveimur viðtölum, er látinn óútfærður.
Sterkasta atriði greinarinnar er líka það eina sem lesandi getur sannreynt: samanburðurinn á Kastljósviðtali og viðtali Vísis við sama viðmælanda. Þar er raunverulegur mælikvarði á ferðinni. Höfundur lætur hann samt liggja eftir í einni málsgrein og snýr sér að því sem ekki verður sannreynt: fullyrðingum um hvað Ríkisútvarpið muni gera næstu daga. Spádómur um framtíðarumfjöllun er ekki rök; hann er ósannreynanlegur með hönnun.
Alvarlegast er þó hvernig nafngreint fólk er meðhöndlað. Spurningin um hvort Evrópusambandið styrki fréttaritara RÚV í Brussel er sett fram í formi vangaveltu, án nokkurs rökstuðnings, og þjónar aðeins þeim tilgangi að planta grunsemd um nafngreindan blaðamann. Sama gildir um kaflann um „leynifélög Samfylkingarinnar“ og Óttar Ingvason: engin gögn, engin tilvísun í ársreikninga eða fyrirtækjaskrá, aðeins „það skyldi þó aldrei vera“. Ritstjórn sem hefur aðgang að opinberum skrám og kýs að dylgja í stað þess að fletta upp velur dylgjurnar viljandi. Skotið á „aukaleikarann“ Dag B. Eggertsson og bróður hans er svo persónuníð sem bætir engu við röksemdafærsluna.
Tölurnar standa jafn illa. Fimmtíu milljarðarnir birtast án útreiknings, „nettókostnaður upp á tugi milljarða“ er eignaður Pawel Bartoszek án tilvitnunar eða heimildar, og þegar vísað er til „Evrópuráðsins“ um framlagshlutfall er verið að rugla saman Evrópuráðinu og stofnunum Evrópusambandsins. Höfundur hvetur fréttastofuna til að gúgla; sömu kröfu mætti gera til hans sjálfs.
Skoðanaskrif mega vera hvöss og málstaðurinn er fullkomlega lögmætur. En hvassleiki kemur ekki í stað sönnunarbyrði. Greinin færi mun betri rök fyrir máli sínu ef hún byggði á því sem hún gat sýnt fram á, viðtalssamanburðinum og talningu viðmælenda, í stað þess að byggja á því sem hún gat aðeins gefið í skyn.
