Sigurður Sigurðsson skrifar: Þegar óreiðukóngarnir misstu einkaréttinn á hávaðanum

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðanaefni, og ber að meta hana sem slíka. Höfundur flytur þá skoðun sína að óreiða sé orðin ríkjandi stjórntæki á Alþingi, bæði meðal jaðar- og hefðarflokka. Meginveikleiki greinarinnar sem rökstuðnings er hversu lítið hún verður handfast; engin dæmi eru nefnd með nafni, engir tilteknir atburðir, engar tilvísanir í stakar ræður, málefni eða sögulegar samþykktir. Höfundur vísar í „fréttir af óskráðum samtölum" og „leiðréttingar" án þess að tilgreina hvað hann á við. Þetta gerir það að verkum að lesandinn verður að treysta á sinn eigin bakgrunn til að meta hvort lýsingin standist. Sem kaldhæðin pistilsskrif virka textinn vel; sem rökræður um ástand stjórnmálanna eru þau frekar innantómar. Fullyrðingar á borð við að „almenningur hafi séð í gegnum leikritið" eru settar fram sem staðreynd en engin könnun eða gögn styðja þær. Á heildina litið er þetta læsilegur skoðanartexti með skýrt sjónarhorn, en hann myndi styrkjast verulega ef höfundur benti á eitt eða tvö handföst dæmi í stað þess að halda umræðunni alfarið á yfirborðinu.