Greinir frá sér­kenni­legum sam­skiptum sínum við Skattinn

Stærsti veikleiki greinarinnar er augljós: Skatturinn fær enga rödd. Þegar framkvæmdastjóri hagsmunasamtaka opinberar samskipti sín við ríkisstofnun og túlkar þau sem vísbendingu um kerfislægan vanda, er grundvallaratriði í blaðamennsku að hafa samband við viðkomandi stofnun og bjóða henni að bregðast við. Setningin „Skatturinn hefur, eftir því sem fram kemur í birtum samskiptum, ekki svarað síðasta erindi Björns" er ekki sömu sakir og að ritstjórnin hafi sjálf reynt að ná til Skattsins til skýringa. Greinin er þannig í raun endursögn á einni færslu á samfélagsmiðli, án sjálfstæðrar fréttaöflunar. Framsetningin er einnig athyglisverð. Fyrirsögnin, „sérkenni­legum samskiptum," tekur strax afstöðu í málinu í stað þess að vera hlutlaus. Engin tilraun er gerð til að setja samskiptin í samhengi, til dæmis hvort sjö daga frestur sé venja hjá embættinu eða lögbundinn, hvort svartími Skattsins sé óeðlilegur miðað við almenna afgreiðslutíma, eða hvort kröfur um sundurliðun reikninga séu algengar og á hvaða reglum þær byggja. Björn sjálfur vísar í leiðbeiningarskyldu stjórnvalda, en blaðamaður gæti auðveldlega hafa leitað til sérfræðinga í stjórnsýslurétti eða skoðað úrskurði úrskurðarnefnda til að meta hvort gagnrýnin eigi við rök að styðjast. Þess í stað er lesandinn skilinn eftir með eina hlið málsins, frá aðila sem hefur augljósa hagsmuni af því að gagnrýna skattayfirvöld í krafti stöðu sinnar hjá Viðskiptaráði.