Of­fram­boð af raf­orku, ekki orkuskortur

Guðmundur Hörður Guðmundsson, fyrrverandi formaður Landverndar, setur fram meginfullyrðingu sína í fyrstu línu og sleppir henni aldrei – Landsvirkjun, Landsnet, Samtök iðnaðarins og „flestir stjórnmálamenn“ eru settir undir einn hatt sem „orkuskortshópur“ þar sem gengið er út frá því að hvatir þeirra séu augljóslega tortryggilegar. Rökræðan hefur sterkan kjarna: hann festir hana við raunverulegt skjal (nýja orkuspá) og vitnar í nafngreinda forstjóra – forstjóra Elkem um samkeppnishæfni, forstjóra Rio Tinto um raforkuverð og forstjóra Landsvirkjunar um framtíðarhækkanir. Þetta eru sannreynanlegir viðmiðunarpunktar sem gefa greininni meira vægi en ella væri um hreina fullyrðingu að ræða. Það sem dregur úr greininni er að höfundur neitar að takast á við málflutning gagnaðila á þeirra eigin forsendum. Orkuspáin er tekin saman á valkvæðan hátt – aðeins þær niðurstöður sem styðja málflutning hans eru nefndar, án þess að viðurkennt sé að sama skjal innihaldi líklega sviðsmyndir eða fyrirvara sem hafa þveröfug áhrif (hann vísar „háspá“ á bug sem óraunhæfum hugarórum án greiningar). Hvammsvirkjun er sögð „ein óhagkvæmasta virkjun sem reist hefur verið á Íslandi“ án nokkurra heimilda fyrir þeirri staðhæfingu. Misheppnuðum iðnaðarverkefnum í Helguvík, á Bakka og Grundartanga er teflt fram sem varnaðarorðum en flókin saga hvers þeirra er einfölduð í eina mælskulega lofrullu. Lokahvatningin – að mæta í Grænu gönguna 23. apríl – gerir tilganginn, sem er málsvörn, augljósan, sem er heiðarlegt, þótt það undirstriki að hér sé um að ræða hvatningu til aðgerða, ekki greiningu. Það er tekið fram og vel þegið að höfundur er fyrrverandi formaður Landverndar; það gerir lesendum kleift að stilla af skilning sinn í samræmi við það. Hér er á ferðinni vel skrifuð ádeila með raunverulegum gögnum en hún gerir andstæðingum sínum upp skoðanir í stað þess að glíma við þeirra sterkustu rök.