„Lokaðir hópar þar sem strákar eru að skiptast á nektarmyndum af kærustunum sínum“

Greinin er í eðli sínu fréttaskýrsla af kynningarviðburði, sem takmarkar kröfur um jafnvægi. Hún nefnir þrjár nafngreindar heimildir: Kolbrúnu H. Sigurgeirsdóttur, verkefnastýru Barnaheilla, ásamt tveimur þátttakendum, Jason Singh Sandhu og Lovísu Lillý Davíðsdóttur. Það er styrkur að hafa raddir ungmennanna sjálfra. Hinsvegar er veikleiki að engin tölulegar niðurstöður eru kynntar úr ungmennaþingunum; fullyrðingar eins og „meira er um ofbeldi í nánum samböndum en áður var talið" og „enginn átti sig á hve alvarlegt og algengt ofbeldi milli ungmenna sé" eru settar fram sem staðreyndir án þess að vísa í rannsóknir eða mælanlegar niðurstöður. Þessi setning er jafnframt endurtekin næstum orðrétt tvisvar í greininni, sem bendir til klaufalegs ritstjórnarvinnu. Fyrirsögnin er skerpt tilvitnun úr viðtali við Kolbrúnu og nær vel til efnisins, en hún gæti gefið til kynna að efnið snúist eingöngu um nektarmyndir þegar umfjöllunin er mun víðtækari. Einnig má benda á að orðið „podcöst" er notað í beinni tilvitnun, sem er skiljanleg venja, en greinin hefði getað skýrt betur hvað þátttakendurnir áttu við með „gamaldags viðhorfum til kynjanna" á slíkum rásum. Engin rödd er fengin frá fræðimönnum, kennurum eða stjórnvöldum til að setja niðurstöðurnar í víðara samhengi, og dómsmálaráðuneytið, sem veitti styrk til verkefnisins, fær enga umfjöllun. Greinin sinnir vel því hlutverki að koma niðurstöðum ungmennaþinganna á framfæri en nær ekki lengra en einföld kynning.