Útgerðarauðvaldið vill í ESB - ég segi nei
Skoðunargrein Ögmundar Jónassonar gegn ESB-aðild byggir óvenju mikið á nafngreindum, sannreynanlegum tilvitnunum: orðum Kristrúnar Frostadóttur í hlaðvarpsþætti, ræðu stjórnarformanns Ísfélagsins og greiningu Arctica Finance. Aðalvandinn er að burðarás röksemdarinnar, írska reynslan af samningsbundnum undanþágum, hvílir á ónafngreindum ræðumönnum á fundi hjá samtökum sem eru sömu skoðunar og höfundur. Þar bregst sannreynanleikinn þótt hitt haldi.
Greinin er birt undir skoðanamerki og er metin sem slík. Það sem strax vekur eftirtekt er hversu miklu betur hún er fest í nafngreindum heimildum en meðaltalspistill um ESB: Ögmundur vísar á tiltekinn hlaðvarpsþátt þar sem forsætisráðherra sagði frá, birtir langa beina tilvitnun úr ræðu Einars Sigurðssonar á aðalfundi Ísfélagsins, nefnir Guðmund Kristjánsson á landsþingi Viðreisnar, Hjálmar Vilhjálmsson og Kristján Davíðsson hjá Brimi með nafni og stöðu, og bendir á greiningu Arctica Finance. Lesandi getur í grunninn gengið að þessu öllu og athugað hvort rétt sé haft eftir. Það er meira en flestir pistlahöfundar leggja á sig.
Þeim mun meira stingur í stúf sá hluti sem á að bera þyngstu röksemdina. Fullyrðingin um að samningsbundnar undanþágur haldi ekki þegar á reynir er reist á „tveimur írskum kunnáttumönnum“ á fundi hjá samtökunum Til vinstri við ESB. Menn eru ekki nafngreindir, fundurinn var haldinn af hópi sem er á sömu skoðun og höfundur, og tilvísunin til Haag-viðmiðanna er sett fram sem lokaniðurstaða án nokkurra gagna. Sama gildir um sópandi staðhæfingu um að „Brusselvaldið“ beiti ritskoðun gegn þeim sem eru á öndverðri skoðun; hún er látin standa án dæmis. Þetta eru einmitt þau atriði sem lesandi getur ekki sannreynt út frá greininni sjálfri.
Rökfærslan tekur líka eitt stórt stökk. Ein sögð ummæli eins ónafngreinds fundargests, endursögð af þriðja aðila í hlaðvarpi, verða í greininni vitni um vilja heils „útgerðarauðvalds“. Höfundur nefnir vissulega mótrökin, að hugsanlega megi tryggja meirihlutaeign Íslendinga, en afgreiðir þau í einni setningu áður en hann snýr sér að hvötum andstæðinga sinna. Tilvitnunin í Einar Sigurðsson er raunar blæbrigðaríkari en framsetningin gefur til kynna.
Niðurstaða: ágætlega heimildastudd afstöðugrein með skýra og heiðarlega yfirlýsta pólitíska sýn, en kjarnaröksemdin um samningsbundnar undanþágur er ekki sannreynanleg innan greinarinnar og alhæfingin úr einni sögu er of stór.
