Korta­velta hrynur milli mánaða

Greinin er merkt sem ritstjórnarefni og les vel sem slík: hún leggur mat á opinber gögn og dregur ályktanir um peningastefnuna. Styrkur hennar liggur í því að vísa beint í mánaðarlegar kortaveltutölur Seðlabankans, sem eru opinber og sannreynanleg heimild, og í að benda sjálf á hugsanlega skekkjuvalda á borð við páskaáhrif og gjaldtökubreytingar. Stærsta veikleikinn er hins vegar ónafngreindur: „markaðsaðilar sem hafa rýnt gögnin" eru helsta heimildin fyrir samanburðinn við faraldursárin, en enginn þeirra er nafngreindur eða nánari lýsing gefin á hverjir þeir eru. Þetta er endurtekið tvisvar í greininni, sem gefur því aukið vægi án þess að lesandinn geti metið áreiðanleika matsins sjálfur. Sú fullyrðing að þetta sé „þriðja kortaveltutalan í röð" sem bendi til samdráttar styðst ekki við tilvísun í eldri tölur eða sérstaka greiningu. Greinin gerir vel grein fyrir óvissu um vaxtaákvörðun og leggur fram tvær sviðsmyndir, sem er ágæt ritstjórnarhegðun. Framsetningin hallar þó frekar í átt að því að vaxtahækkun sé vafasöm í ljósi kólnandi neyslu, en sú afstaða er eðlileg í ritstjórnargrein svo framarlega sem gagnagrunnurinn væri sterkari. Á heildina litið er þetta skrifað af faglegri hendi, en ónafngreindir „markaðsaðilar" sem meginstoð draga úr trúverðugleikanum.