„Maður á eiginlega ekki bíl eftir það“

Greinin er í raun brot úr lengra viðtali sem lesandinn er vísað á annars staðar, og þar með er erfitt að meta heildstætt hvort jafnvægi sé til staðar milli frambjóðendanna þriggja. Í sjálfum textanum fær aðeins Anton Kári Halldórsson rúm til að koma sjónarmiðum sínum á framfæri, á meðan Rafn Bergsson og Tómas Birgir Magnússon eru einungis nefndir í lokasetningunni. Þetta skapar ójafnvægi fyrir lesandann sem les aðeins þessa grein en fer ekki í myndbandsviðtalið. Efnislega eru fullyrðingar Antons Kára um kostnað, vegalengdir og viðhaldsástand malarvega settar fram án þess að neinar tölur eða heimildir séu tilgreindar til stuðnings, til dæmis þegar hann segir skólaakstur vera lengstan á landinu „fyrir utan Skagafjörð" eða að klæddur einbreiður vegur yrði „viðhaldsfríður næstu 20 árin". Ekkert er lagt upp úr því að kanna þessar fullyrðingar eða bera þær saman við tölur frá Vegagerðinni. Fyrirsögnin „Maður á eiginlega ekki bíl eftir það" er skemmtileg en erfið sem eina inngangurinn í umræðu um vegamál; hún dregur athyglina að persónulegri upplifun frekar en pólitísku efni málsins. Sem fréttaverk um sveitarstjórnarkosningar er þetta frekar grunnt.