visir.is
2026-07-05 08:00
Einstaklingurinn og fullveldið
Skoðanagrein Signýjar Sigurðardóttur um hrunið, fullveldishugtakið og ESB-aðild, byggð á persónulegri reynslu hennar af gengislánum og fjármálakreppunni. Greinin er tilfinningaþrungin ákall um að ljúka aðildarviðræðum við Evrópusambandið og gagnrýnir harðlega íslenska stjórnmálaelítu og fyrrverandi forseta.
Einkunn Vitans: 5/10
Mat Vitans
Tilfinningarík skoðanagrein um hrunið og ESB-kröfu, en rökstuðningur brotakenndur og fullyrðingar ósannaðar.
Gagnrýni Vitans
Greinin er birt sem skoðanagrein og á að meta sem slíka. Höfundur dregur á eigin reynslu af ólöglegum gengistryggðum lánum og notar hana sem stoðpúða undir pólitíska kröfu um að ljúka ESB-viðræðum. Persónulega frásögnin um lánið, sem fór úr 9 milljónum í rúmar 34 milljónir og var síðan dæmt ólöglegt, gefur textanum tilfinningalegan kraft. Hins vegar er rökstuðningurinn brotakenndur: hoppað er úr hrunfrásögninni í gagnrýni á „forsetann" (augljóslega Ólaf Ragnar Grímsson) án þess að hann sé nafngreindur, þaðan í Icesave-deilu og loks í kröfu um ESB-viðræður, án þess að útskýra hvernig aðild myndi í reynd verja einstaklinga betur. Fullyrðingin um 10.000 fjölskyldur sem misstu heimili sín er sett fram sem staðreynd en ekki studd tilvísun. Á sama hátt er lýsingin á eignarhaldsfélögum sem „hirtu heimilin" og séu nú í baráttu gegn breytingum á efnahagslífinu frekar óskilgreind og óstudd. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt, en rökin eru frekar á tilfinningalegum nótum en heimspekilegum eða efnislegum, þrátt fyrir fullyrðingu höfundar um að spurningin sé heimspekileg. Höfundur viðurkennir að ESB-aðild sé ekki töfralausn, sem er til bóta, en lykilkrafan, að ljúka aðildarviðræðum, fær lítinn rökstuðning umfram „þið skuldið mér það". Gæði röksemdafærslunnar eru þannig misjöfn.
