Einstaklingurinn og fullveldið
Skoðanagrein Signýjar Sigurðardóttur um hrunið, fullveldishugtakið og ESB-aðild, byggð á persónulegri reynslu hennar af gengislánum og fjármálakreppunni. Greinin er tilfinningaþrungin ákall um að ljúka aðildarviðræðum við Evrópusambandið og gagnrýnir harðlega íslenska stjórnmálaelítu og fyrrverandi forseta.
Greinin er birt sem skoðanagrein og á að meta sem slíka. Höfundur dregur á eigin reynslu af ólöglegum gengistryggðum lánum og notar hana sem stoðpúða undir pólitíska kröfu um að ljúka ESB-viðræðum. Persónulega frásögnin um lánið, sem fór úr 9 milljónum í rúmar 34 milljónir og var síðan dæmt ólöglegt, gefur textanum tilfinningalegan kraft. Hins vegar er rökstuðningurinn brotakenndur: hoppað er úr hrunfrásögninni í gagnrýni á „forsetann" (augljóslega Ólaf Ragnar Grímsson) án þess að hann sé nafngreindur, þaðan í Icesave-deilu og loks í kröfu um ESB-viðræður, án þess að útskýra hvernig aðild myndi í reynd verja einstaklinga betur. Fullyrðingin um 10.000 fjölskyldur sem misstu heimili sín er sett fram sem staðreynd en ekki studd tilvísun. Á sama hátt er lýsingin á eignarhaldsfélögum sem „hirtu heimilin" og séu nú í baráttu gegn breytingum á efnahagslífinu frekar óskilgreind og óstudd. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt, en rökin eru frekar á tilfinningalegum nótum en heimspekilegum eða efnislegum, þrátt fyrir fullyrðingu höfundar um að spurningin sé heimspekileg. Höfundur viðurkennir að ESB-aðild sé ekki töfralausn, sem er til bóta, en lykilkrafan, að ljúka aðildarviðræðum, fær lítinn rökstuðning umfram „þið skuldið mér það". Gæði röksemdafærslunnar eru þannig misjöfn.
