Reykja­vík er höfuð­borg, ekki fjöl­menningar­borg

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka, en jafnvel í þeim flokki skortir verulega á rökstuðning og sannanir. Fullyrðingin um að „tveir af hverjum þremur sem þiggja beina fjárhagsaðstoð frá Reykjavíkurborg séu með erlent ríkisfang" er ein afgerandi tölulega staðhæfing greinarinnar, en hún kemur án nokkurrar tilvísunar í heimild, gögn eða skýrslu; lesandinn hefur enga leið til að sannreyna hana. Sama á við um fullyrðingu um aukna ógn í næturlífi og kynbundna áreitni á myrkuðum götum, þar sem vísað er lauslega í „fréttir" án þess að tilgreina hvaða fréttir eða gögn eiga við. Þessi aðferð, að nota tölur og ástandslýsingar til að skapa tilfinningu um kreppu án þess að benda á sannanleg gögn, dregur mjög úr hugrænum gæðum röksemdafærslunnar. Sérstakt orsakasamband er dregið á milli innflytjenda og óöryggis á almenningsstöðum eins og Spönginni og Mjódd, en höfundur gefur engin gögn um hverjir „hóparnir" eru sem þar „hanga í tíma og ótíma". Sömu sögu er að segja um samanburð við „borgir í löndum Evrópu" sem aldrei eru tilgreindar nánar. Greinin virkar í reynd sem kosningaefni þar sem Miðflokkurinn er kynntur sem lausnaraðili, og áhersla er á tilfinningaleg rök frekar en staðreyndir. Tillögurnar um borgarverði og hverfislögreglustöð í Breiðholti eru þó áþreifanlegar og sögulega staðfestanlegar (stöðin 1989 til 2009), sem er jákvætt. Heildarmat á gæðum rökstuðningsins er þó lágt þar sem ósannaðar tölur og óskilgreind alhæfing um innflytjendur eru burðarstoðir textans.