Mennta­málin eru í al­var­legum vanda

Greinin er skoðanagrein og á sem slík að vera metin á forsendum rökstuðnings og hugverkalegrar heiðarleika, ekki jafnvægis heimilda. Höfundur byggir á eigin reynslu af þingviku Kennarasambandsins og lýsir atburðarásinni í fyrstu persónu, sem gefur textanum líflega nærveru en jafnframt skýra hlutdrægni. Rökstuðningurinn er að miklu leyti tilfinningalegur og kaldhæðinn fremur en gagnastyddur: fullyrðingar eins og að „hægri hönd" ráðherra hafi „pantað frétt" hjá RÚV eru settar fram sem staðreyndir án nokkurra heimilda eða gagna. Sama á við um lýsinguna á því að skólameistari hafi „gengið á dyr" vegna „sleifarlags ráðuneytisins"; þetta er meðhöndlað sem þekkt staðreynd en engin heimild er nefnd, ekki einu sinni nafn skólameistara eða skóla. Greinin hefur skýran styrk í líflegri frásögn og skarplegu máli, en sem rökræðugrein er hún veik að því leyti að hún reynir ekki að taka á mótrökum af einhverri alvöru. Ráðherra er lýst sem háðugri og andúðarfullri, en skoðanir hennar á einkunnakerfinu fá enga efnislega umfjöllun. Tilvísanir í dálk Ólafs Arnarssonar og samlíkingu við LÍÚ gefa greinarhöfundi tækifæri til kaldhæðni, en rök hans þar eru tóm: hann segir spunann „ekki kræsilegan" án þess að útskýra hvers vegna efnislega. Í heild er þetta vel skrifaður en fremur einhliða skoðanadálkur þar sem tilfinningar og hæðni skipta meira máli en rökstuðningur.