Þegar dómar festa brot í sessi: Eru ís­lenskir dóm­stólar að brjóta á börnum?

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Höfundur gefur sig skýrt fram sem formann hagsmunasamtaka, sem eykur gagnsæi. Röksemdafærslan er vel byggð á þremur nafngreindum dómum með tengdum tilvísunum, auk þess sem vísað er til nafngreinds fræðimanns, Davíðs Þórs Björgvinssonar, sem hefur augljóslega viðeigandi bakgrunn. Þetta er styrkur greinarinnar. Hins vegar ber að nefna nokkra veikleika sem snerta röklega heilindi. Í fyrsta lagi er tilvitnunin í Davíð Þór sett fram án þess að greint sé frá hvar eða hvenær hann lét þessi orð falla; lesandi getur ekki gengið úr skugga um hvort um beina tilvitnun sé að ræða eða túlkun höfundar á sjónarmiðum hans. Í öðru lagi er samanburðurinn á íslenskum dómi og dómum Mannréttindadómstólsins einstreymur: höfundur dregur beina hliðstæðu milli mála sem kunna að vera ólík í grundvallaratriðum, en gerir engan fyrirvara um að staðreyndaaðstæður séu hugsanlega ekki sambærilegar. Þriðja atriðið er að greinin leggur allt mat á einn dóm Landsréttar og alhæfir þaðan yfir á „mynstur" í íslenskri dómaframkvæmd, án þess að fleiri dómar séu nefndir til stuðnings þeirri fullyrðingu. Slíkt veikir rökstuðninginn. Lokasetningin, sem spyr hvort dómstólar „verðlauni" foreldri sem rýfur tengsl, er sterk málflutningsorðræða fremur en rökstudd ályktan, og þar sýnir greinin skýrast hvar hún er hagsmunaskrif fremur en greining.