Hvers konar sam­fé­lag viljum við byggja með gervi­greind?

Greinin er birt sem skoðun og á því að meta á forsendum rökræðugæða og heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Höfundur leggur fram athyglisverða grundvallarspurningu: hvort markmiðið með gervigreind eigi að vera aukin velsæld fremur en meiri framleiðni. Sú spurning er vel sett fram og greinin er lipur í frásögn. Hins vegar eru nokkrir veikleikar í röksemdafærslunni sem vert er að nefna. Í fyrsta lagi vísar höfundur í „rannsóknir sem sýna" að þeir sem nota gervigreind sem verkfæri komi betur út náms- og faglega, en nefnir hvorki hvaða rannsóknir þetta eru né hverjir stóðu að þeim. Í skoðanagrein þarf ekki jafn strangar tilvísanir og í frétt, en þegar reiknað er á tilteknar niðurstöður rannsókna til að styrkja röksemdina, þá dregur skortur á tilvísun úr sannfæringarkrafti. Í öðru lagi eru ýmsar fullyrðingar um samfélagslegan kostnað og heilbrigðiskerfið almennar og óstuddtar; umfjöllunin um einmanaleika, eldra fólk og leikskólakerfið er tilfinningaleg en skorar stutt á gögn eða dæmi. Þriðja atriðið snýr að uppbyggingu greinarinnar: efnið þanist verulega út frá gervigreind yfir í foreldrahlutverkin, öldrunarumönnun og kynslóðatengsl, og á stundum virðist gervigreindin frekar vera formleg umgjörð en raunverulegt tengiefni. Viðfangsefnin eru mörg en fá þeirra fá sannfærandi úrvinnslu. Heiðarlega tilvísunin í lokin, þar sem höfundur viðurkennir notkun gervigreindar við skrifin, er verðug athafn sem bætir gagnsæi. Á heildina litið er þetta ágætlega skrifuð hugleiðing en rökfræðilega frekar grunn.