Vilhjálmur ráðinn bæjarstjóri án þess að fyrir lægi ráðningarsamningur – „Ég skil ekki alveg hvert við erum að fara í þessum efnum“

Fréttaritun af þessu tagi, sem byggir á fundargerðum og opinberum ummælum kjörinna fulltrúa, er í eðli sínu vel sannreynanleg og greinin sýnir merki um sjálfstæða vinnu blaðamanns. Beinar tilvitnanir úr máli Halldóru Fríðu Þorvaldsdóttir, Vilhjálms Árnasonar og Margrétar Þórarinsdóttur eru nægar og líflegur samanburður við verklag á Akureyri, með tilvísun í ummæli Sindra St. Kristjánssonar og Þórhalls Jónssonar, sýnir frumkvæði umfram hefðbundna fundarfrétt. Það sem ber að nefna er framsetningin. Greinin birtist sem ritstjórnarefni en flytur í raun blöndun af fréttaupplýsingum og ritstjórnarlegum mati. Lokasetningin, sem bendir á ósamræmi milli sveitarfélaganna án þess að leita skýringa hjá meirihlutanum eða lögfræðingi, gefur greinilega í skyn að verklag Reykjanesbæjar hafi verið gallað. Vilhjálmi er vissulega gefin rödd; hann útskýrir sjónarmið sitt um röðina á ráðningu og ráðningarsamningi. Engu að síður er sjónarhorn minnihlutans og utansveitarstjórnarpólitísks frambjóðanda (Arnars Páls úr Viðreisn, sem náði ekki sæti) ríkjandi í greininni. Vantar viðtal við aðra fulltrúa meirihlutans eða óháðan sérfræðing í sveitarstjórnarrétti til að meta hvort vinnubrögðin séu raunverulega óvenjuleg eða hvort lagagrundvöllurinn styðji sjónarmið Vilhjálms. Það hefði fært greinina frá álitsverkefni yfir í faglega fréttamennsku á hærra stigi. Hjartatjáknið sem Vilhjálmur setti við pistil Arnars Páls er skemmtileg smáatriði en nálgunin þar gefur greinilega í skyn að Vilhjálmur hafi ekki tekið gagnrýnina alvarlega, sem er framsetning frekar en hlutlaus lýsing.