Rétt að kanna hvort þjóðaratkvæðagreiðslan sé ógildanleg og hvaðan peningarnir komu
Fréttin endursegir skoðanagrein Hauks Arnþórssonar á Vísi og gerir kröfur hans, um rannsókn og mögulega ógildingu þjóðaratkvæðagreiðslunnar, að efni fréttar án nokkurs sjálfstæðs framlags. Engum þeirra sem sakaðir eru um ósannindi, hótanir eða vafasama fjármögnun er gefinn kostur á svörum. Fullyrðingar um eftirlit ÖSE eru ekki sannreyndar.
Fyrirsögnin segir „Rétt að kanna“ án þess að nefna hvern. Þar er skoðun eins manns sett fram í rödd miðilsins sjálfs, og það er ekki smávægilegt þegar efnið er krafa um að ógilda þjóðaratkvæðagreiðslu. Heimildin er ein: grein á Vísi. Ekkert samtal, engin viðbót, ekkert sem heitir sjálfstæð skýrsla.
Þyngra vegur að nafngreindir aðilar eru bornir alvarlegum sökum, ritstjórn Morgunblaðsins, „spunadoktorar“ og forystumenn Nei-hreyfingarinnar, meðal annars um að „skítugir peningar“ hafi spillt almannahagsmunum. Enginn þeirra fær orðið. Landskjörstjórn, sem sögð er hafa vanrækt eftirlitsskyldu, er ekki spurð heldur.
Setningin um að ÖSE hafi fylgst með framkvæmdinni „og væntanlega kosningabaráttunni líka“ er borin fram sem staðreynd í rödd fréttarinnar, byggð á ágiskun greinarhöfundar. Kosningaeftirlit ÖSE er opinberlega tilkynnt; einn fyrirspurnarpóstur hefði skorið úr um þetta. Þar sleppti blaðamaðurinn augljósu tækifæri til að breyta endursögn í frétt.
Sem endurvinnsla skoðanagreinar undir fréttamerki, með einsleitri raddflóru og ósvöruðum ásökunum, dregur þetta upp skakka mynd fyrir lesanda sem les ekkert annað.
