Ásgeir: Skrýtin nálgun í pappírnum

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í raun endursögn á erindi eins manns, Ásgeirs Jónssonar seðlabankastjóra, án þess að nokkur önnur rödd komi að. Skýrslan sem Ásgeir gagnrýnir er hvorki nefnd á nafn né eru höfundar hennar tilgreindir; lesandinn getur því ekki metið á eigin forsendum hvort gagnrýni seðlabankastjórans eigi við rök að styðjast. Þetta er verulegur veikleiki: þegar kjarninn í fréttinni er ágreiningur milli seðlabanka og skýrsluhöfunda ætti sjálfsagt að gefa hinum aðilanum tækifæri til svara eða að minnsta kosti vísa á skýrsluna með nafni svo lesandinn geti kynnt sér efnið sjálfur. Framsetningunarefni er einhliða að því leyti að Ásgeir fær óheft rými til að skilgreina bæði vandann og lausnina; ekkert er nefnt um hvort gagnrýnendur peningastefnunnar hafi rök fyrir sjónarmiðum sínum. Þó fréttaverðmæti sé til staðar, þá verður lesandinn að treysta eingöngu á orð eins heimildamanns sem er jafnframt aðalviðfangsefni málsins. Ritstjórnarlega er þetta frekar blaðamannafundsbrot en fullburða frétt.