Líf­eyris­kerfið og (ó)jafn­ræði á milli kyn­slóða

Greinin er vel uppsett og byggð á tölum úr opinberum ársreikningum tíu stærstu samtryggingadeilda lífeyrissjóða, sem gerir fullyrðingarnar sannreynanlegar. Höfundur gefur upp nákvæmar tölur, til dæmis 325,7 milljarða í hreinar fjárfestingatekjur, 2,7% vegna raunávöxtun og 4,6% halla á áfallinni stöðu, og reiknar millifærslur út frá þeim með skýrum hætti. Þetta er styrkur greinarinnar og sýnir að höfundur leggur raunverulega greiningu til grundvallar. Hins vegar ber að nefna nokkra veikleika. Í fyrsta lagi er greinin í eðli sínu röksemdafærsla frá einum sérfræðingi með ákveðna túlkun, ekki frétt, og hefði mátt merkja skýrar sem skoðanagrein eða greiningu. Í öðru lagi vantar algjörlega sjónarhorn þeirra sem sjá málin öðruvísi: fulltrúa lífeyrissjóða, hagfræðinga sem telja verðtryggingu skuldbindinga nauðsynlega, eða þá sem benda á að áfallin staða geti lagast yfir lengri tíma. Höfundur dregur ályktanir eins og að 4,6 milljarðar hafi verið „millifærðir" frá iðgjaldagreiðendum til lífeyrisþega, en slík túlkun er umdeild meðal sérfræðinga og hefði hagnast á gagnrýnu sjónarhorni. Í þriðja lagi er höfundur áhættustjóri Varðar trygginga, sem gefur honum bæði trúverðugleika sem sérfræðingur en líka hagsmuni innan tryggingaiðnaðarins. Þetta er tilgreint á réttan hátt í lok greinar, sem er gott, en lesendur ættu að hafa það í huga við mat á niðurstöðum hans. Að lokum endurtekur höfundur nokkrar setningar nánast orðrétt á mismunandi stöðum í greininni, til dæmis um framtíðarstöðu og forsenduna um 3,5% raunávöxtun, sem dregur úr frágangi textans.