Stefnumót við flotann óseðjandi

Greinin er skoðanagrein og verður metin sem slík, þ.e. út frá gæðum rökstuðnings og heiðarleika. Höfundur rekur sögu kvótahopps í ESB og vísar í Merchant Shipping Act frá 1988, úrskurð Evrópudómstólsins frá 1991 og reglur um hlutfallslegan stöðugleika frá 1983; þetta eru sannreynanleg söguleg atriði sem gefa rökstuðningi hans kjöl. Hins vegar er nokkuð slagsíða á framsetningunni. Höfundur dregur beina línu frá reynslu Breta og Dana til hugsanlegrar stöðu Íslands, en skoðar ekki hvort samningsaðild gæti falið í sér undanþágur eða sérstök ákvæði, eins og Noregur hefur samið um á sviði sjávarútvegs. Þetta veikir röksemdafærsluna; hann setur fram eina túlkun sem óumflýjanlegt afdrif en lætur hjá líða að nefna andstæð rök eða fordæmi. Lokahluti greinarinnar um strandveiðar og „Spánverja við bryggju" er myndræn en óstudd fullyrðing sem virkar frekar sem kjötæðasmíði en greining. Tölulegar fullyrðingar, eins og að úthlutun á þorski í Norðursjó sé 3.984 tonn og að strandveiðikerfið sé tvisvar sinnum stærra, eru settar fram án heimildargreina og erfitt að meta hvort samanburðurinn sé sanngjarn. Einnig ber að nefna að höfundur er framkvæmdastjóri og eigandi Aflamiðlunar, sem er gagnsætt skráð, en lesandanum ber að hafa í huga að hagsmunatengsl litast greininguna. Í heild er þetta vel samin skoðanagrein með raunverulegum sögufræðilegum kjarna, en einhliða í niðurstöðum sínum.