Bar­áttan um Ís­land

Greinin er birt undir skoðanamerki og verður því metin á forsendum röksemdafærslu, ekki heimildajafnvægis. Þar stendur hún sig best þegar hún nefnir áhyggjur andstæðinga með nafni: fullveldismissi, veikari sérstöðu, áhættu umfram ávinning. Að viðurkenna að þeir sem verja óbreytt ástand geri það af heilindum er merki um málefnalega framgöngu og hefði mátt vera upphafið að raunverulegri glímu.

En þar bregst höfundur sjálfum sér. Setningin „þær áhyggjur ber að taka alvarlega en benda samhliða á að reynslan sýnir annað“ er kjarni greinarinnar og jafnframt veikasti hlekkur hennar: hvaða reynsla, hvar, hjá hverjum? Ekkert svar fylgir. Sama gildir um efnahagskaflann. Fullyrðingin um að kostnaður af krónunni leggist þyngra á fyrstu kaupendur og nýja frumkvöðla en á eignafólk er trúleg og vel þekkt í umræðunni, en hún er sett fram án einnar einustu tilvísunar í vaxtatölur, verðbólgumælingar eða greiningar Seðlabankans. Söguskýringin, að Marshall-aðstoð, EFTA og EES hafi einar borið þjóðina úr fátækt í velmegun, sniðgengur sjávarútveg og orkuauðlindir án þess að nefna þær.

Procedurallega staðhæfingin um hvað já þýði, að það sé „hvorki undirskrift né ákvörðun um endanlega aðild“, er sett fram sem leiðrétting á rangfærslu. Hún kann vel að vera rétt, en höfundur vitnar hvorki í orðalag atkvæðaseðilsins né í þingsályktun, og lesandinn getur ekki sannreynt hana innan greinarinnar. Niðurlagið, punktalistarnir um Flokkinn, klíkuna og hagsmunasamtökin, er kosningaræða fremur en rökfærsla.

Niðurstaða: heiðarleg í garð andstæðinga, snyrtilega skrifuð og skýr um afstöðu höfundar, en of mikið af fullyrðingum og of lítið af rökstuðningi til að teljast sterk skoðanagrein. Þetta er sannfæringarefni, ekki sannfærandi efni.