„Svo gott sem 100% slagsíða“ í Silfrinu í kvöld

Greinin er birt sem ritstjórnarefni og hefur þar með frjálsari hendur en frétt, en hún lýsir sér ekki sem skoðunargrein og er sett fram sem hlutlæg gagnrýni á ríkismiðilinn. Þar liggur veikleikinn. Kjarnastaðhæfingin, að viðmælendur séu nánast allir ESB-sinnar, er ekki studd neinum sannreynanlegum gögnum um afstöðu þeirra: Gylfi Magnússon, Margrét Einarsdóttir, Kolbeinn Árnason og Vilborg Ása Guðjónsdóttir eru tilgreindir sem mögulega hlutdrægir, en ekkert er vitnað í skrif þeirra, opinbera yfirlýsingu eða fyrri ummæli sem staðfesta þá ályktun. Í staðinn er byggt á einni athugasemd nafngreinds gagnrýnanda, Hjartar J. Guðmundssonar, og nokkrum ónafngreindum athugasemdum af samfélagsmiðlum, þar á meðal einni sem er orðuð á afar grófu máli. Slíkt er veikt grundvallarefni í ritstjórnargrein sem ætlar sér að draga í efa trúverðugleika ríkisútvarpsins. Það vekur sérstaka athygli að greinin gerir enga tilraun til að leita eftir viðbrögðum RÚV eða framleiðenda Silfursins. Ekki er heldur tekið tillit til þess hvort RÚV hafi skipulagt aðra þætti eða fréttaefni þar sem efasemdamönnum um ESB-aðild er gefið rými; eitt einasta þáttakvöld segir lítið um heildarjafnvægi stofnunar. Fullyrðingin um að orðið „flýja krónuna" sé áróðurskennt er studd tilvísun í Vísindavefinn, sem er vel, en tengingin við Silfrið er lausleg og nánast innbyggð forsenduröskun: lesandinn á að álykta um víðtæka slagsíðu RÚV út frá tveimur ótengdum atriðum. Greinin er í eðli sínu málflutningur fyrir ákveðna afstöðu og hefði hagnast á heiðarlegri merkingu sem skoðanagrein frekar en hlutlægt ritstjórnarefni.