Hjalti Árnason skrifar: Hreinsanir að Varmá

Greinin er birt sem lesendagrein og er augljóslega kosningaefni frá frambjóðanda Miðflokksins. Höfundur ber fram margvíslegar ásakanir á hendur bæjarstjórn Mosfellsbæjar: að fatlaðir hafi misst aðgang að líkamsrækt, að spjótkasti og öðrum greinum hafi verið bannað, að frjálsíþróttavöllurinn sé „ólöglegur" og að lyftingum hafi verið „úthýst". Ekkert af þessu er stutt tilvísun í samþykktir bæjarstjórnar, fundargerðir, reglugerðir eða nafngreinda heimildarmenn. Fullyrðingarnar eru svo sértækar að lesandinn gæti freistast til að taka þær sem staðreyndir, en hann hefur engin gögn til að sannreyna þær innan textans sjálfs. Ritverkið skortir einnig innri samkvæmni: framsetningin gengur á víxl milli tilfinningalegrar gagnrýni og sögulegra smáatriða, eins og heimsókn Vigdísar Finnbogadóttur 1990, án þess að draga skýra línur á milli fortíðar og framtíðar. Lokasetningin, þar sem Miðflokkurinn er kynntur sem eina lausnin, sýnir glögglega að um pólitískt kynningarefni er að ræða. Sem skoðanagrein er lítill vandi við einhliða framsetningu, en mælikvarðinn er rökstuðningur og heiðarleiki. Þar skorar greinin lágt: rök eru óstudd, orðalag er stundum óljóst og ritvillur eru áberandi. Bæjarstjórn Mosfellsbæjar fær ekkert svigrúm til svara, sem er ekki skylda í skoðanagrein, en dregur úr trúverðugleika fullyrðinganna í augum gagnrýnins lesanda.