Orðið á götunni: Ómerkileg pólitík á lokaspretti – Hildur hefur gefið upp boltann – kallar eftir viðbrögðum

Greinin birtist undir ritstjórnarlegu merki og ber að meta sem skoðanaskrif. Samt sem áður kallar innihaldið á gagnrýna skoðun á rökstuðning og heiðarleika í meðferð efnisins. Megingalinn er sá að greinin setur fram fjölda alvarlegra fullyrðinga, sumar mjög persónulegar, án þess að vísa til eins einasta sannreynanlegs gagns. Hugmyndin um „skrímsladeild" Sjálfstæðisflokksins er kynnt sem staðreynd en engin viðmið eða heimildir koma henni til stuðnings; orðalagið „orðið á götunni" þjónar sem gerviheimild sem gerir lesanda ómögulegt að sannreyna neitt. Sérstaklega áhyggjuefni er lokahluti greinarinnar þar sem vísað er til „sannra sagna um kynferðislegt ofbeldi eins frambjóðandans" og „ólöglegra upptaka sem voru á leið til lögreglu" án þess að nokkuð af þessu sé rökstutt eða heimildað. Þetta eru gríðarlega alvarlegar ásakanir sem koma fram í tilvísandi formi, sem gerir þær bæði ósannananlegar og ómögulegar að andmæla. Að kasta slíku fram undir yfirskinni þess að „andstæðingar ættu ekki að draga þetta upp" er klassísk aðferð: fullyrðingin er komin á framfæri hvort sem er. Þetta er óheiðarlegt skrif, jafnvel sem skoðanagrein. Framsetningin er algjörlega einhliða: Sjálfstæðisflokkurinn er framsettur sem skítaverkaflokkur og Hildur Björnsdóttir sem ráðlaus oddviti. Engin tilraun er gerð til að gefa öðrum túlkunum rými. Rökstuðningurinn er grunnur; staðhæfingar eru settar fram sem augljósar án þess að lesandinn fái nokkra leið til að meta þær sjálfstætt. Jafnvel fyrir skoðanagrein er þetta veikt verk.